İdari Gücün Sınırları ve Anayasal Tartışma
ABD Yüksek Mahkemesi'nde görülen 'Çalışma Bakanlığı - Sun Valley Orchards' davasındaki sözlü tartışmalar, mahkemenin idari kurumların kendi iç süreçleriyle ceza veya yaptırım uygulama yetkisine ciddi sınırlamalar getirmeye açık olduğunu gösterdi. Bu durum, özellikle mahkeme denetimi olmaksızın uygulanan cezalar için geçerli görünüyor.
Anayasal sorun, Anayasa'nın 3. Maddesi ile yargı organına verilen yargı yetkisi ile 1. Madde kapsamında yürütme organına tanınan yürütme yetkisinin nasıl ayrıştırılacağı noktasında düğümleniyor. Yüksek Mahkeme, yürütme organındaki yetkililerin, federal yargıçların sahip olduğu ömür boyu görev süresi gibi güvencelere sahip olmasalar da, mahkeme benzeri süreçlerde uyuşmazlıkları çözmelerinin kabul edilebilir olduğunu her zaman tanımıştır.
Bununla birlikte mahkeme, geçmişte bu yetkilerin sınırlarını aşan düzenlemeleri birçok kez iptal etmiştir. En bilinen örnek, 1978 tarihli İflas Kanunu'nun, 3. Madde korumasına sahip olmayan iflas yargıçlarına aşırı yargısal sorumluluk yüklemesi nedeniyle iptal edilmesidir. Mahkeme, bu yetkilerin tam olarak nereye kadar uzanabileceğini açıklama konusunda ise hiçbir zaman tam bir netlik sağlayamamıştır.
Yine de 'Loper Bright Enterprises - Raimondo' ve 'Trump - Slaughter' gibi yakın tarihli kararlar, idari devlete geleneksel olarak tanınan yetkilerin dizginlenmesi konusunda mahkemenin büyük bir istekli olduğunu ortaya koymaktadır.
H-2A Vizesi ve İdari Yaptırımlar
Dava, geçici yabancı tarım işçilerine yönelik H-2A vize programı kapsamındaki işverenlerin, işçilere giriş öncesi vaat edilen şartları yerine getirip getirmediği konusundaki bir anlaşmazlıktan kaynaklanıyor. Geleneksel olarak Çalışma Bakanlığı, bir işverenin vaatlerini yerine getirmediğine karar verdiğinde, idari bir süreçle ceza kesmekte ve bu fonları genellikle işçilere geçmişe dönük ödeme niteliğinde tazminat olarak aktarmaktadır.
Yargıçların önündeki temel soru, Anayasa'nın 3. Maddesi'nin, bu tür bir uyuşmazlığın federal mahkemedeki yargıçlar yerine Çalışma Bakanlığı çalışanları tarafından kurum içinde çözülmesini tolere edip edemeyeceğidir.
Yargıçlardan Hükümetin Argümanlarına Sert Eleştiriler
Hükümet, bu uyuşmazlığı, 1. Madde kapsamında 'kamu hakları' olarak adlandırılan ve idari işleme izin verilen iki kategoriye (göçmenlik yetkisi ve kamu menfaatleri) dahil etmektedir. Hükümete göre göçmenlik yetkisi, işçilerin işverenin şartları kabul etmesi koşuluyla ülkeye girmesine izin verilmesiyle ilgilidir; kamu menfaati ise ülkeye giriş hakkının tamamen yürütmenin takdirinde olmasıyla ilgilidir.
Yargıç Barrett: 'Yabancıların 3. Madde mahkemesi olmaksızın sınır dışı edilebileceği konusunda hemfikiriz. Ancak cezaların farklı olup olmadığını merak ediyorum. Eğer yabancı bir kişi H-2A vizesindeki bir şartı ihlal ederse, neden bu cezayı ödemeden önce 3. Madde mahkemesine gitme hakkı olmasın?'
Ancak birçok yargıç bu argümanı oldukça zayıf buldu. Başyargıç John Roberts, göçmenlik yetkisiyle ilgili temel davanın (Oceanic Steam Navigation - Mellor) ülkeye giriş koşulları ve hastalıklarla ilgili olduğunu belirterek, 'Bu durum bana çok farklı görünüyor. Girişten haftalar, aylar sonra, girişle pek ilgisi olmayan çalışma koşulları üzerinden bu yetkiyi kullanmaya çalışıyorsunuz' ifadelerini kullandı.
Başyargıç Roberts, hükümetin yürütme organına büyük bir saygı duyulan 'giriş bariyerini' kullanarak, bu geniş yetkiyi gerekçesinin ötesine taşımaya çalıştığını vurguladı. Roberts, davanın detaylarının 'girişten ziyade bir istihdam koşulu gibi göründüğünü' defalarca dile getirdi.
Yargıç Amy Coney Barrett ise Başsavcı Vekili Sarah Harris'e, 'Yabancıların 3. Madde mahkemesi olmaksızın sınır dışı edilebileceği konusunda hemfikiriz. Ancak cezaların farklı olup olmadığını merak ediyorum. Eğer yabancı bir kişi H-2A vizesindeki bir şartı ihlal ederse, neden bu cezayı ödemeden önce 3. Madde mahkemesine gitme hakkı olmasın?' diye sordu.
Yargıç Neil Gorsuch, yabancılardan mülklerine el konulması durumunda 3. Madde mahkemesine gidilmesi gerektiğini hatırlatarak, hükümetin bu yerleşik içtihada direnip direnmediğini sorguladı. Yargıç Brett Kavanaugh ise 40 yıl önceki 'Tull - United States' davasına atıfta bulunarak, sivil cezaların ancak hukuk mahkemelerinde uygulanabilecek bir çözüm yolu olduğunu belirtti.
Muhalif Görüşler ve Gelecek Beklentisi
Tüm yargıçlar hükümetin karşısında yer almadı. Yargıç Elena Kagan, davanın mevcut doktrin sınırları içinde olduğunu savundu. Kagan, işveren tarafını temsil eden Robert Johnson'a, H-2A programının bir göçmenlik programı olduğunu ve giriş şartlarının ihlal edildiğini belirterek, hükümetin cezalandırma yetkisini savundu.
Yargıç Sotomayor: 'Hükümet için kaybetmenin en iyi yolu nedir?'
Yargıç Ketanji Brown Jackson ise mahkemenin birçok bağlamda sivil cezaların idari yollarla karara bağlanmasını onayladığını vurgulayarak, işveren tarafını bu kararlarla çelişmemeye davet etti.
Ancak hükümet için en dikkat çekici durum, Yargıç Sonia Sotomayor'un ifadesiyle 'kaybetmenin en iyi yolu' üzerine yapılan sorgulamalardı. Hükümetin, anayasal soruya verilecek geniş bir olumsuz kararın Medicare'den öğrenci kredilerine kadar birçok alanı sarsacağını belirtmesi, yargıçlar üzerinde beklenen etkiyi yaratmadı.
Davanın nasıl sonuçlanacağı henüz net değil. Yargıçların önemli bir kısmının, sivil cezaların, ülkeye giriş hakkını koruyan 'kamu hakları' doktriniyle korunamayacak kadar girişten uzak olduğu fikrini değerlendirdiği görülüyor. Kararın geç bir tarihte ve oldukça bölünmüş bir şekilde çıkması bekleniyor.
