Venezuela'dan Kaçış ve Sığınma Kararı
Göçmen olduğunuzda anlayabileceğiniz bazı şeyler vardır; bunların en birincisi ve en önemlisi, göç etmenin gitmek için bir nedeniniz olmadan yapacağınız bir şey olmamasıdır. Ben kendi nedenimi anlatacağım. Venezuela'da kızımı okula götürürken, kızım arabanın zeminine uzanmak zorunda kalırdı. Her an biri kapınızı çalabilir, size silah doğrultabilir, telefonunuzu çalabilirdi. Onu pencerelerin altında, doğrudan yerde düz bir şekilde tutmak daha güvenliydi. Özel bir okulda harika bir öğrenciydi ve onu orada tutabilmek için bunu yapmak gerekiyordu. Bir baba olmayı ve henüz on yaşında bile olmayan o küçük kızın güvenlik için büzüştüğünü görmeyi hayal etmenize meydan okuyorum.
Venezuela'da kızımı okula götürürken, kızım arabanın zeminine uzanmak zorunda kalırdı. Her an biri kapınızı çalabilir, size silah doğrultabilir, telefonunuzu çalabilirdi. Onu pencerelerin altında tutmak daha güvenliydi.
Ayrılma nedenim bulu ancak ailem ve benim burada kalmamıza izin verilmesinin nedeni bu değil. Biz sığınmacıyız ve Amerika Birleşik Devletleri'nde iltica hakkı kazanmanın katı kuralları vardır. Soyguna uğrama korkusu yeterli değildir, ancak siyasi zulüm yeterlidir. Devlet Başkanı Nicolas Maduro'nun 2013 yılındaki seçiminden sonraki yıl, Venezuela'da yaşamın çok zor olduğu bir dönemde ülkede protestolar patlak verdi. Ben de protestocular arasındaydım; gözaltına alındım ve bir hafta boyunca ailemden ayrı tutuldum. 2015 yılında Miami'deki kız kardeşini ziyarete gittiğimizde iltica başvurusunda bulunmaya karar verdik.
Bu kesinlikle yalnızca bir göçmen olarak anlayabileceğiniz bir şeydir: Amerikan göçmenlik sisteminin kendine özgü, kafa karıştırıcı kuralları, gereklilikleri ve prosedürleri. Burada doğan insanlar bunları kanıksamış durumdadır. Hayatınızın ne kadar büyük bir kısmının evrak işleri tarafından belirlenebileceğini ve hayatınızın en çok bağımlı olduğu evrakların her zaman en sıkıcı isimlere sahip olduğunu anlamazlar. Amerika Birleşik Devletleri'ne vardığımızda, doldurup İç Güvenlik Bakanlığı'na (DHS) bağlı ABD Vatandaşlık ve Göçmenlik Hizmetleri'ne (USCIS) teslim ettiğim iltica başvurusu Form I-589 olarak adlandırılıyordu.
İlk Geri Sayım ve Orlando'ya Taşınma
Hükümete göre, başvurunun işleme konulması ve USCIS'in ailemin iltica alıp almayacağını değerlendirmesini sağlayacak bir mülakatın ayarlanması en fazla beş ay sürmeliydi. Bekleyişimiz o formu teslim etmemle başladı. Bu, ilk geri sayım saatlerinin başlangıcıydı. Her gün bunu düşünürsünüz, çünkü o beş ay boyunca çalışamazsınız. Süre dolduğunda, çalışma izni başvurusunda bulunmak için Form I-765 adlı başka bir formu doldurabilirsiniz. Ancak bu arada: Beş ay... dört ay... üç ay...
Şanslıydık: Birikimlerimiz vardı. Miami pahalıydı ama idare ediyorduk. İki ay... bir ay... Saat geri akarken bir karar vermemiz gerekiyordu. Miami'de ailemiz vardı, ancak uzun vadeli kalmamız için çok pahalıydı. Süre çok daha uzun sürerse paramız tükenecekti. Kuzeye, Orlando'ya taşınmaya karar verdik. Orada kimseyi tanımıyorduk ama geçinebileceğimiz kadar uygundu. Amerikan rüyasındaki şansımızı burada bekleyecektik.
Oraya taşındığımızda en yeni iPhone iPhone 6s idi. İran ile nükleer anlaşma sonuçlanmıştı. Barack Obama başkandı. On bir yıl sonra hala bir mülakat için bekliyoruz.
Çalışma İzni Mücadelesi ve Yoksulluk Günleri
Şu anda buradaki birçok insan göçmenlik dediğinde ICE'yi düşünüyor; sokaklarda ellerinde silahlarla insanları öldüren adamları düşünüyor. Her gün ICE'den endişe ediyorum, ancak hayatımın son on yılını tanımlayan şey bekleyiş oldu. Belki size bundan bahsedebilirsem, bir göçmen olmanın ne demek olduğunu, en azından küçük bir kısmını anlayabilirsiniz.
Çalışma iznim nihayet geldiğinde çok mutlu olduk. Solmuş bir bayrağın, fotoğrafımın ve kırmızı bir kenarlığın olduğu bu kartla kendimizi geçindirebileceğimizi hissettik.
Orlando'da yalnızdık. Aralık ayında taşındık, zor bir aydı. Noel Venezuela'da büyük bir bayramdır ve orada aile her zaman bir aradadır: kuzenler, kardeşler, amcalar, teyzeler, büyükanne ve büyükbabalar. İlk Noelimiz sadece üçümüzden ibaretti. Görev bilinciyle Form I-765'i doldurdum. Çalışma izninin gelmesinin yaklaşık iki hafta süreceğini anlamıştım. Aldıktan sonra başka bir geri sayım başlayacaktı: Sadece bir yıl geçerli olacaktı. Ancak bu süre zarfında bir iş ve ayrıca hayatımızı çok daha kolaylaştıracak bir ehliyet alabilirdim. Ve kesinlikle, bir yılın mülakat randevumuzun gelmesi için yeterli bir süre olduğunu düşündük.
İki hafta yerine izin üç ay sürdü. Birikimlerimizi tüketmemiz için üç ay daha. Umutsuz anlar vardı. Aç kalmamak için bazen kiliselere gitmek zorunda kaldık. Venezuela'daki risklerle yaşamak için eve dönüp dönmememiz gerektiğini düşündük. Bu anlarda direnç bulmak zordur. Küçük bir çocuğa sahip olmak sizi motive eder, ancak aynı zamanda karşılaştıkları zorlukları da görürsünüz. Kızım geldiğimizde dokuz yaşındaydı. Farklı bir dilde olan ve Venezuela'daki okulundan çok farklı organize edilmiş okula ilk başladığında anksiyete atakları geçirdi.
Çalışma iznim nihayet geldiğinde çok mutlu olduk. Solmuş bir bayrağın, fotoğrafımın ve kırmızı bir kenarlığın olduğu bu kartla kendimizi geçindirebileceğimizi hissettik. O kadar da kolay olmadı. İngilizcem mükemmel değil. Şimdi de değil ve iş aramaya başladığımda gerçekten hiç değildi. Eğitimim gereği mühendisim. Venezuela'da bir telefon şirketinde çalıştım. Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk çalışmaya başladığımda gece vardiyasında çalıştım, banyo temizledim, mutfak temizledim, araba yıkadım. O işleri küçük düşürmeye çalışmıyorum; bulabildiğim ilk işlerdi. Ama onlardan iyi para kazanamıyordum. Bir yıldır burada olduktan sonra birikimlerimiz tükendi. Bize yardımcı olabilecek ailemiz ve arkadaşlarımız olduğu için şanslıydık. Ama gıda bankalarına gitmeye devam ettik. Kızımın ve eşimin gıdasız kalmamasını sağlamaya çalışıyordum. Çoğu zaman kendim yeterince yemek yemiyordum.
Burada birkaç yıl geçirdikten sonra annem beni ve kız kardeşimi ziyaret etmek için Amerika Birleşik Devletleri'ne geldi. Beni dört yıldır ilk kez görüyordu. O kadar zayıflamıştım ki ağladı.
İnşaat Şantiyelerinden Telekomünikasyon Kulelerine
İnternet üzerinden bazı İngilizce dersleri aldım, ancak pek işe yaramadılar. İşte bir göçmen olduğunuzda anladığınız bir şey daha: Sokakta konuşmaya başlamanız gerektiğinde, bu sınıfta öğrettikleri derslerden çok farklıdır. Gerçekten inşaat şantiyeleri benim sınıfım oldu. Daha fazla İngilizce ile kendi alanımda bir iş bulabileceğimden daha fazla emin olmaya başladım.
Bunu yapabilmemden önce çalışma iznimin süresi doldu. Yenileme başvurusunda bulundum ve bir tane daha aldım. Bir yıl daha. Ailemin davasını umarım açabileceğim güne kadar başka bir geri sayım. O da sona erdi.
O zamana kadar Başkan Obama görevden ayrılmıştı, ancak ayrılmadan önce yönetimi çalışma izinlerini iki yıllık geçerli hale getirmişti. Bir sonraki yenilememin bana sağladığı şey buydu; çalışmak, tasarruf etmek ve beklemek için biraz daha zaman. Ancak bu aynı zamanda hükümetin iki yıl daha beklememizi bekleyebileceğini düşünmeme neden oldu.
Bu arada Donald Trump başkan seçilmişti. Göçmenlere yönelik saldırılarına kör değildim, ancak ailem ve ben kurallara uyuyorduk, çok çalışıyorduk, sadece hayatta kalmaya çalışıyorduk. Ve Venezuelalılar tarihsel olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne o kadar çok göç etmemişlerdi. Saldırıların bizimle ilgili olduğunu düşünmemiştik.
Ancak işler değişiyordu. Venezuela'dan ve Güney ve Orta Amerika'daki diğer ülkelerden giderek daha fazla insan geliyordu. Ailemiz kendimizi güvenlik arayan üç kişi olarak görüyorduk, ancak farklı bir şeye dönüştüğümüzü hissedebiliyorduk: bir soruna.
İltica mülakatlarını bekleyen kişilerin dört yıl beklediğine dair haberler görmeye başladık. Daha sonra beş yıl oldu. Ve ardından, insanlarla konuşmaya başladığınızda, altı yıldır beklediklerini veya yedi yıldır beklediklerini söylüyorlar.
O kadar uzun süre nasıl dayanabileceğimizi hayal etmek zordu, ancak 2019'da eski mesleğimde bir iş ilanı gördüm. Büyük bir telekomünikasyon şirketiydi. Bakım ve yükseltme yapmak için telekomünikasyon kulelerine tırmanan bir ekibe katılmak üzere işe alındım. Venezuela'da bu tür çalışmaları denetlemiştim.
Pandemi Dönemi ve Ev Sahibi Olma Sevinci
Kızım bu sırada lisedeydi ve oradayken onu düşünürdüm. Küçükken bana mühendis olmak istediğini söylerdi. Ona, sırf ben mühendis olduğum için mühendis olmak zorunda olmadığını söylerdim. Bu kadar yüksekte olmak korkutucu olabilirdi. Emniyet kemerlerimiz, paraşüt benzeri şeylerimiz var ve düşmemiz durumunda her zaman bir şeylere bağlıyız, ancak çok rahatlayamayacağımızın farkındayız, çünkü herhangi bir hata hayatımızın sonu olabilir. Yine de, ailemizin geleceğini her yöne uzatan bu yeri, millerce öteyi görebilmenin özel bir yanı vardı.
Ekipteki çoğumuz yeniydi, birçoğumuz göçmendi. Patronumuz yaptığımız işin kalitesinden etkilenmişti. Bir keresinde bize, daha önce yapmamış olmanıza rağmen bunu nasıl başarabiliyorsunuz diye sordu.
Ekipteki çoğumuz yeniydi, birçoğumuz göçmendi. Patronumuz yaptığımız işin kalitesinden etkilenmişti. Bir keresinde bize, daha önce yapmamış olmanıza rağmen bunu nasıl başarabiliyorsunuz diye sordu. Ona eğitildiğimizi söyledim. Ve ayrıca hayatta kalma ihtiyacınız olduğunda, öne geçme ihtiyacınız olduğunda, bir yolunu bulduğunuzu söyledim.
2021 yılında bir ev satın aldık. Yıllardır tasarruf ediyorduk ve Kovid çok daha fazlasını biriktirmemizi mümkün kıldı. Pandemi garip bir şekilde ailem için iyi oldu. Temel bir işçiydim ve ikramiyeler ile diğer teşvikler aldım. Hiç çalışmayı bırakmadım. Aynı zamanda Kovid, Venezuela'da protesto ettiğim siyasi sorunları ortaya çıkardı ve bu da pandemiyi orada daha da kötüleştirdi. Neden ayrıldığımızın bir hatırlatıcısıydı.
Ve ev, evin bir hatırlatıcısıydı. Venezuela'da insanlar buradakinden daha az hareket eder. Komşular yıllarca, çok uzun süre kalır. Oradaki bir evin önemi, burada olduğu gibi, ona sahip olduğunuzda kimsenin sizi ondan çıkaramayacak olmasıdır. Amerika'da bu duyguyu hissetmek gerçekten bir şeyler ifade ediyordu; Amerikan rüyasını yaşamaya başlıyormuşuz gibi. Kızım kendi tarzında tipik bir Amerikan gençine bile dönüşmüştü. Yeni evimiz yaşadığımız yerden yaklaşık kırk dakika uzaklıktaydı, bu yüzden okul değiştirmek zorunda kaldı. Trip attı.
2023 yılında Biden yönetimi çalışma izinlerini iki yıldan beş yıla çıkardı. Sanırım muhtemelen bunu yaptılar çünkü pandemiden sonra her şey kaostu. Ailemin mülakatımız için hayal bile edilemeyecek kadar uzun süre bekleyebileceğinin bir işareti olduğunu biliyordum, ancak izinlerimi 2024'te yenilediğimde, hayatı beş aylık artışlarla, sonra bir yıllık artışlarla, sonra iki yıllık artışlarla yaşadıktan sonra, beş yıl sonsuzluk gibi geldi; sıfıra ulaşmasını hayal etmenin zor olduğu bir saat gibi.
Florida'da Artan Korku ve ICE Gerçeği
Başkan Trump ikinci kez seçildiğinde her şeyin alt üst olduğunu söylemeyeceğim. Sadece Orlando'nun Minnesota gibi olmasından ibaret değil. Çöküş olmadı. Özgürlükte kademeli bir düşüş ve korkuda kademeli bir artış yaşandı.
Florida'da birçok kolluk kuvveti ICE ile iş birliği yapıyor, bu nedenle gittiğiniz hemen her yer bir risk. İşim için çok araba kullanıyorum ve çıkışlarda, dinlenme tesislerinde uygulama görüyorum.
Basitçe söylemek gerekirse, işlerin kötüleştiği bu son Aralık ve Ocak aylarında olmaya başlayan şey şudur: Otoyolda araba kullanıyorsunuz ve sivil polis tarafından takip ediliyorsunuz. Bazen birkaç dakikalığına, bazen on dakika veya daha uzun süre. Bazen sizi kenara çekiyorlar. Bazen gözaltına alıyorlar.
Florida'da birçok kolluk kuvveti ICE ile iş birliği yapıyor, bu nedenle gittiğiniz hemen her yer bir risk. İşim için çok araba kullanıyorum ve çıkışlarda, dinlenme tesislerinde ve Wawalar'da, yavaş gitmeniz gereken okul bölgelerinde uygulama görüyorum. Miami'ye giden otoyolda, State Road 417'de ve Interstate 4'te polis veya otoyol devriyesi veya sınır devriyesi var. Bir geçiş ücreti için borcunuz varsa, ya da dur işaretinde durmazsanız veya ehliyetinizin geçici olduğunu görürlerse ICE'ye yönlendirilebilirsiniz. Çoğu insanın aksine, evden elli milden fazla uzakta çalışmayı seviyorum; bu bir otelde kalabileceğim anlamına geliyor, bu da daha az sürüş demek.
İşe gitmek veya temel ihtiyaçlar için gitmek neredeyse yaptığımız her şeydir. Ailemizin gıdaya ihtiyacı olduğunda sadece eşim gider veya sadece ben giderim. İkimizin de alınmasını göze alamayız, kızımız yüzünden. Kızım için ise, bizimle aynı zamanda Orlando'ya taşınan yasal bir daimi oturma iznine sahip olan kız kardeşim bazen onu okula götürüyor.
Florida'nın bu bölgesinde benim durumumda çok fazla insan var, bu yüzden birbirimize yardım etmenin yollarını buluyoruz. Yüksek riskli alanlar konusunda birbirini uyaran, toplamda belki on beş kişiden oluşan sohbet gruplarımız var. Ve haklarımızı ve nasıl güvende olacağımızı anlamamıza yardımcı olan Asylum Seeker Advocacy Project adlı bir kuruluşun üyesiyim.
Çok şükür ki hiç durdurulmadım. Ancak eşim ve ben her ihtimale karşı arabada birer klasör tutuyoruz. Çok değerli olmayabileceğini biliyoruz ama yanımızda taşıyoruz. Burada olma hakkımızın kanıtı olan sıkıcı isimli formlar, tüm evrak işlerimiz, göçmenlik evraklarımız, iltica başvurularımız, daha önce aldığımız çalışma izni onayları, iltica makbuzları ve taleplerimiz içeride yer alıyor. Birimizin gözaltına alınması durumunda ihtiyaç duyabileceğimiz her şey. Temelde belgelerin polisin sizi serbest bırakmaya ikna edip etmediğine bakmanız gerekiyor. Ama bu şansa kalmış. Tanrı'ya kalmış.
Beyzbol Tutkusu ve Hayatta Kalma Rutini
Bazen hala yaşadığınızı hissetmek için risk almaya değer. Bir kez, birkaç arkadaşımla birlikte bir bara gittim. Üç bira ve eve dönüş için bir Uber. Çok korkutucuydu ama yaptık.
Araf'ta olan tanıdığımız insanlarla devam eden bir şakamız var. Gündelik olarak 'ABD vatandaşları gibi muamele gördüğümüz zamanlardan' bahsediyoruz. Şimdi suçlular gibi muamele görüyoruz.
Spor salonu, haftada dört gün, sabah 4:30'da; kolluk kuvvetleri yola çıkmadan önce. Haftada bir veya iki kez, programı elverdiğinde kızım da geliyor. Kişisel antrenör olmak için sertifikaları var, bu yüzden o benim kişisel antrenörüm. Ancak çocukların ebeveynleriyle o kadar çok zaman geçirmek istemedikleri bir yaş geliyor, bu yüzden bana ne yapmam gerektiğini söylüyor ve kendi egzersizini yapmaya gidiyor. Onu orada bulundurmayı hala seviyorum. Son bir yılda ve buçuk yılda yaklaşık kırk üç pound, kabaca yirmi kilo verdim. Bu sefer seçimimle.
Sonra geçen Mart ayında Miami'deki Dünya Beyzbol Klasiği vardı. Beyzbolu severim. Venezuela yarı finale ulaştığında gitmem gerektiğini biliyordum. Dört saatlik yolculuk için saat 3:00'te yola çıktık. Venezuela yarı finalde İtalya'yı yendi, bu yüzden final için kaldık. Karşılaşabileceğimiz tüm takımlar arasında ABD olduğu ortaya çıktı. Maç akşam yapıldı ve gece geç saatlerde bitti. Doğrudan Orlando'ya geri döndük.
Bu arada Venezuela şampiyon olarak bitirdi. Bu intikam gibiydi, çünkü ABD bizi 2023'teki son WBC'nin çeyrek finalinde elemişti. Ve üstüne üstlük, en sevdiğim oyuncu Wilyer Abreu şampiyonluk maçında bir home run vurdu. Tıpkı benim gibi Maracaibolu.
Araf'ta olan tanıdığımız insanlarla devam eden bir şakamız var. Gündelik olarak "ABD vatandaşları gibi muamele gördüğümüz zamanlardan" bahsediyoruz. Şimdi suçlular gibi muamele görüyoruz, ancak diğer zamanlarda, diğer yönetimlerde, şimdi yaptığımız gibi çok fazla endişelenmeden bir yaşam kurabilirdik. Yine de ailemiz ABD vatandaşları gibi yaşamak için elimizden gelenin en iyisini yapıyor. Kurallara uyuyoruz. Örneğin, Göçmenlik Bürosu bana o işi yapmam için bir çalışma izni vermemiş olsaydı bir işim olmazdı. Biliyorum, çünkü sekiz ay boyunca çalışmadım; aç kaldım. Evimizin vergisini ödüyorum. İşimde kazandıklarımın vergisini ödüyorum. Her zaman ödedim. Artık on yıldır buradayım, bir hayat kuruyorum, hükümete vergi ödüyorum, ama hala statüm olmadan buradayım. Suçlu kim?
Sanırım gerçekten bir şaka değil. Size söyleyebilirim ki bir göçmen olsaydınız, anlardınız.
Amerika'ya ve Geleceğe Duyulan Minnettarlık
Aralık ve Ocak aylarında işler gerçekten kötüleştiğinden beri pek kötüleşmediler, ancak iyileşmediler de. Rutinimize bağlı kalıyoruz: iş, market, okul.
On bir yıl bir yerde yaşamak ve hala dışlanmış, bırakın suçlu gibi hissettirilmek için çok uzun bir süre. Bu, evi kanıksayan birinin düşüncesidir. Ama ben bir göçmenim.
Son zamanlarda, işim için hizmet vermem gereken yerlerden biri bir polis karakoluydu ve patronuma bunu yapamayacağımı söyledim. Beni farklı bir işe değiştirmesini ve eğer değiştirmezse farklı bir yere atanana kadar evde kalacağımı söyledim. Benim için yapacak daha güvenli bir şey bulabildi. Çok anlayışlı bir insan. Birkaçımız aynı durumdayız ve şirket çok destekleyici oldu.
Buradaki pek çok insan böyle. Deneyimlerime göre, siyasetçiler bir ülkeyi var etmez. İnsanlar eder.
Ve böylece her şeye rağmen, bu ülkeye karşı duygularım değişmedi. Bunun harika bir ülke olduğu gerçeğinin arkasında duracağım. Çok minnettarım. Venezuela'daki durum iyi değildi. Bazı insanlar bana ABD Başkanı Maduro'yu gözaltına aldığından beri işlerin orada daha iyi olduğunu söylüyor. Umutlu değilim. Burada sahip olduğumuz huzur için minnettarım. Ailem ve kızım için daha iyi bir yaşam için geldim. Evimizi satın aldık; kızımızın geleceği için tasarruf ettik.
On bir yıl bir yerde yaşamak ve hala dışlanmış, bırakın suçlu gibi hissettirilmek için çok uzun bir süre. Bu, evi kanıksayan birinin düşüncesidir. Ama ben bir göçmenim. Anladığım tek şey, bana yabancı olan bir yere nasıl hoşgörü gösterileceğidir. ABD'ye karşı hiçbir şeyim yok. Bu ülkeye minnettarım.
Geçen yılın sonunda, burada yaşadığımdan beri ilk kez hükümet çalışma izinlerini kısalttı. Şimdi sadece on sekiz ay sürüyorlar. Ancak bekleyiş kısalmadı. Yakın zamanda bir mülakat alacağımıza dair hiçbir işaret görmedik. O zamanlar beş yıllık bir izin aldığım için çok şanslıydım. Şu anda geri sayımım 2029'a kadar çalışıyor.
Burada doğan Amerikalıların anlamadığı tek bir şey varsa, o da göçmenlik sisteminin kendisidir. Size hayatımın son on yılından ve iltica mülakatımız için çektiğimiz acı verici bekleyişten bahsediyordum. Sürecin sonunun bu olmadığını henüz söylemedim.
Mülakatımızdan sonra bir karar bekleyeceğiz. Resmi olarak sadece iki hafta sürmesi gerekiyor. Daha uzun süreceğini biliyorum. On yıldır başımızın üstünde sallanan o soruyla yaşamaya devam edeceğimiz uzun bir zaman olacak: Ya kalmamıza izin verilmezse? Ama bir şekilde, burada bir hayat inşa ettikten sonra, o sorunun belirsizliği gücünün bir kısmını kaybetti. Sizinle dürüst olmam gerekirse, kızım üniversiteden mezun olmaya hazır olduğunda, huzur içinde ölebileceğimi söyleyebilirim, çünkü o benim tek kızım ve onun için en çok istediğim şey iyi bir gelecekti.
Uzun zaman önce mühendis olma fikrini değiştirdi. Üniversite dersleri almaya başladıktan sonra medya tasarımı adı verilen bir şeyi okumaya karar verdi. Telefonlar için uygulamalar gibi şeylerin nasıl oluşturulacağını öğreniyor. Mayıs ayında mezun oluyor.
Buraya geldiğimizde henüz dokuz yaşında olduğuna hala inanamıyorum. Bu yetişkin kadın küçük kızımken nostaljik bir şekilde geriye bakmak, herhangi bir baba için olduğu gibi benim için de acı verici. Ama aynı zamanda beni neşeyle dolduruyor. Eşim ve ben, o küçük olduğundan beri geçen tüm zamanın her gününün her saatini, her dakikasını geri sayarak geçirdik; birikimlerimizin tükenmesine, bir çalışma izninin sonuna, bir mülakata. Çocuklarınız için bu şeylere katlanırsınız, basit bir nedenle. Çocuklar yalnızca yukarı saymak zorunda olmalıdır. Bunu herkes anlayabilir.
