Yale Üniversitesinin Efsanevi İsmi ve Nobel Ödüllü İktisatçı Vefat Etti
İktisat alanını dönüştüren ve iklim değişikliği ekonomisi üzerine öncü çalışmalarıyla 2018 Nobel İktisat Ödülü'nü kazanan Sterling Emekli İktisat Profesörü William D. Nordhaus, agresif bir beyin kanseriyle verdiği mücadelenin ardından 30 Ekim'de hayatını kaybetti. Nordhaus 85 yaşındaydı.
Nordhaus, 50 yılı aşkın bir süre boyunca Yale kampüsünün merkezi bir figürü olarak kaldı; burada nesiller boyu lisans ve lisansüstü öğrencilerine ders verdi ve üniversite bünyesinde rektör yardımcılığı ile maliye ve idareden sorumlu başkan yardımcılığı dahil olmak üzere kilit idari görevlerde bulundu.
Geniş Kapsamlı Akademik Çalışmalar ve James Tobin ile Ortaklık
Onun etki alanı, iklim değişikliği ekonomisinden teknolojik değişimin ölçülmesine, iş döngüsü ile seçim döngüsünün etkileşiminden ekonomik refahın ölçülmesine kadar çok geniş bir yelpazeye yayılıyordu. Bu son derece ileri görüşlü çalışmalarını, kendisi de Yale'den Nobel ödüllü olan ve döneminin en etkili iktisatçılarından merhum James Tobin ile ortaklaşa yürütmüştü.
DICE Modeli ve Karbon Vergisi Teorisi
Bununla birlikte Nordhaus, en çok 'iklim değişikliğini uzun vadeli makroekonomik analize entegre etmesi' nedeniyle 2018 Nobel Ödülü'ne layık görülmesiyle tanınmıştı. Bu başarı, en belirgin şekilde, karbon emisyonları, iklim değişikliği ve ekonomik büyüme arasındaki etkileşimleri inceleyen etkili bir model olan DICE (Dynamic Integrated Climate-Economy / Dinamik Entegre İklim-Ekonomi) modelinde kendini göstermişti.
İktisadın en belirgin katkısı, iklim değişikliğinin ekonomik büyümenin zararlı ve istenmeyen bir yan etkisi olduğunu kabul etmektir. Bu tür dışsallıklar için en iyi çare, bir kirlilik ücreti veya bugün bilinen adıyla bir karbon vergisidir.
DICE modeli, karar alıcıların mahsul kayıpları ve yükselen deniz seviyeleri gibi etkiler dahil olmak üzere iklim değişikliğinin ekonomik maliyetlerini tahmin etmelerine ve bunları emisyonları azaltma maliyetleriyle tartmalarına yardımcı olmaktadır. Nordhaus bu modeli, bir karbon vergisinin emisyonları verimli bir şekilde azaltabileceğini göstermek ve böyle bir verginin optimal seviyesini tahmin etmek için kullanarak karbon fiyatlandırması için etkili bir ekonomik çerçeve sağlamıştır.
